DOOM: The Dark Ages, önceki iki DOOM oyununun öncülü konumunda olduğu için seriye yeni adım atmak isteyen oyunculara ideal bir başlangıç noktası. “Önceki oyunları oynamazsam bir şey kaçırır mıyım?” diye düşünenler gönül rahatlığıyla bu yapımı tercih edebilir.

Hikâye, yeni üçlemenin başlangıcı sayılan DOOM Slayer’ın Argent D’Nur gezegeninde bulunduğu dönemi ele alıyor. Bu dönem harika bir seçim olmuş çünkü Eternal oynayan neredeyse her oyuncunun merak ettiği ve görmek istediği bir zaman dilimi. Kahramanımızın Maykrs adlı tanrısal varlıklar tarafından cehennem ordularına karşı süper silah olarak kullanıldığı hikâyede, Night Sentinels adlı savaşçı bir toplulukla birlik olarak, Prens Ahzrak’a karşı verdiği mücadeleye tanıklık ediyoruz.

Argent D’Nur, Prens Ahzrak'ın cehennem ordularınca işgal edilmiştir. Ahzrak'ın hedefiyse, "Argent’in Kalbi" adlı nesneyi ele geçirip mutlak güce ulaşmaktır. Cehennem ordularının bu işgalini sonlandırmak içinse Night Sentineller’in güvendiği yegâne silah DOOM Slayer’dan başkası değil elbette. Evet, oyunda ana karakterimiz şeytan ordularına karşı bir “süper silah” olarak, hikâyede bizlere sunuluyor ve bu oldukça havalı.

Hikâye genel olarak harika, ancak barındırdığı potansiyeli tam anlamıyla kullanamadığı için “çok daha iyi olabilirmiş” dedirtiyor. Bu durumun temel nedeni, bazı bölümlerin aceleye getirilmiş gibi hissettirmesi. Sinematik sunum kalitesi önceki oyun Eternal’dan biraz daha iyi; hatta bazı ara sahneler oldukça epik seviyede. Oyunun DOOM Slayer dışında King Novik, Commander Thira, Valen gibi yan karakterleri de senaryoda etkili kılması, hikâyenin işlenişine olumlu yönde katkı sağlamış. Karakterler ilgi çekici ve insanda oyunun sonunu görmek için merak uyandırıyorlar.


DOOM: The Dark Ages, oynanış mekaniği olarak diğer DOOM oyunlarına göre daha ayağı yere basan bir oyun. DOOM Slayer ile oynamak gerçekten de “güçlü bir tank kullanmaya” benziyor. Oyunun oynanışı eski DOOM oyunlarından ilham alınarak yapılmış. Oynanış hakkındaki genel fikrim herkesin yakındığı kadar yavaş değil ama Eternal kadar hızlıda değil, tam ortası bir oynanışa sahip. Oyun toplamda 22 bölümden oluşuyor ve her bir bölüm, Eternal’dakinden daha geniş alanlar içeren, sandbox benzeri bir biçimde tasarlanmış.

Oyunun oynanışında, serinin diğer oyunlarının aksine yakın dövüşe oldukça yer verilmiş. Oynanış mekaniği, “Shield Saw” isimli testereli kalkanımız üzerine kurulu. Bu oyunda “Hell Surge” denilen, DOOM Slayer’ın belirli saldırılara zamanında parry yaparak tetiklediği, güçlü bir karşı saldırı mekaniği bulunuyor. Doğru zamanda yeşil veya atadığımız renk ile işaretlenmiş saldırıya parry yaptığımızda, onu düşmana oldukça güçlü bir biçimde geri yansıtabiliyor ve düşmanı sersemletip Power Gauntlet, Flail veya Dread Mace gibi farklı yakın dövüş silahlarıyla, 3-4 vuruşluk saldırılar yapabiliyoruz. Parry yapmamıza olanak tanıyan kalkanımıza rünler takabiliyor ve bu rünlerle karşı saldırılarımızı “yıldırım atarak sersemletme” gibi çeşitli özelliklerle çeşitlendirebiliyoruz. Oyunda, kalkan gibi defansif bir ekipmanı bu kadar ofansif olarak kullanabilmemiz harika bir şey. Kuşandığımız Shield Saw ile cehennem yaratıklarına karşı “shield charge” yapabilir, kalkanı onlara fırlatarak hasar verebilir, kalkanla ulaşamadığımız yerlere ulaşabilir ve hatta oyunda kullandığımız ateşli silahların özel yetenekleriyle kalkanı entegre biçimde kullanabiliriz.

Oyunda kullanabileceğiniz Combat Shotgun, Ravager, Impaler gibi 12 farklı ateşli silah var. Bu silahlar, kendi içlerinde Eternal’dakinden farklı olarak sınıflara ayrılmış. DOOM Eternal’da silah modları arasında geçiş yapıyorduk, bu oyunda ise direkt silah sınıfları arasında geçiş yapabiliyoruz ve her bir silahın geliştirmelerle açılan özel özellikleri var. Örneğin; Shredder silahıyla belirli bir düşmana ateş ettikten sonra kalkan fırlattığınızda düşman patlayarak etrafına hasar veriyor. Her silahın bunun gibi benzer özel yetenekleri bulunuyor. Bu yetenekleri, “altın”, “yakut” ve “Wraithstone” gibi toplanabilirleri kullanarak açabiliyoruz. Bu toplanabilirleri, geniş görev haritalarındaki platform bulmacalarını çözerek veya özel görevleri tamamlayarak elde ediyoruz.

Oyunun haritası oldukça dolu ve platform bulmacaları ile savaş arasındaki denge başarılı. Ayrıca, tempo değişikliği için güzel bir dokunuş olarak bazı bölümlerde Mecha Ejderhamız “Serrat”ı sürüp hava savaşlarına katılıyor, bazı bölümlerde ise dev robot Atlan’ı kontrol ediyoruz. Bu eklentiler oyunun temposuna olumlu katkı sağlamış oldukça güzel ve epik bölümler olduğunu söyleyebilirim.

Oyunun elbette eksileri de var. Benim gördüğüm ve çoğu incelemede bahsedilmeyen en büyük eksi; Quick Swap gibi muazzam bir mekaniğin oyundan kaldırılması. Quick Swap, silahların yeniden yüklenme animasyonlarını ve bekleme sürelerini bypass ettiğimiz, düşmanlara kesintisiz hasarlar vererek çok farklı kombolar çıkarttığımız muazzam bir mekanikti. DOOM: The Dark Ages’ta bu mekaniğin kaldırılması, benim gibi Eternal’daki hasar verme çeşitliliğini seven oyuncular için bir eksi. Oyun, Eternal’daki kadar yaratıcı kombolar çıkartmanızın önüne geçiyor. Elbette kendi içinde yakın ve uzak saldırı komboları yapabiliyorsunuz, ama bazıları için Eternal’daki akıcı, devrim niteliğindeki Quick Swap mekaniği kadar etkili hissettirmeyebilir. Bununla birlikte, hala neden kaldırıldığına anlam veremediğim “Glory Kill” yapabilme becerimiz de oyunda yok (var ama tek tip ve belirli şartlarda). Yakın mesafe ve uzak mesafe savaşının bu kadar iyi harmanlandığı bir oyunda, Glory Kill animasyonlarının ne kadar derinlik katabileceğini hayal edin. Kesinlikle bu mekanik çıkarılmasaydı, oyuna çok daha fazla derinlik katılmış olurdu. Bununla birlikte dash mekaniğini de kaldırmasalar iyi olurmuş. Kalkanla charge yaparak zor durumda kaldığımızda kaçabiliyoruz ama Eternal’daki dash kadar etkili bir yöntem olduğunu düşünmüyorum. Oyunun boss çeşitliliği yeterli ancak biraz daha fazla olsa hayır demezdim.


Bir DOOM oyunu denildiğinde ilk merak edilen unsurlardan biri hiç şüphesiz müziklerdir. Açık konuşmak gerekirse, Mick Gordon’un yeri benim için her zaman ayrı ve bu oyunda kendisini görmek çok isterdim. Ancak Finishing Move Inc’nin bestelediği müzikler, oyunun atmosferine oldukça uyan, akılda kalıcı eserler olmuş. Müzikler, klasik bir DOOM oyunundan beklendiği üzere metal müzik ağırlıklı ve ritimleri o kadar iyi ki, oyunu oynarken bazen istemsizce headbang yapıyorsunuz. Yer yer metal müzikle harmanlanmış, ritüelistik ve mistik vokallerin de duyulduğu geçişleri duymak mümkün. Müzikler, oyunun Dark Fantasy temasına çok iyi uymuş.

Oyunun görselliği de oldukça iyi. Tam anlamıyla bir Dark Fantasy diyebileceğimiz bir görsellik var oyunda; sanki Berserk, Lovecraft, Conan gibi yapıtların, DOOM ruhuyla harmanlanmış bir görselliğine sahip. Bu tema, serinin önceki oyunlarında olmayan taze ve ihtiyaç duyulan bir dokunuş olmuş. Müzikler ve görseller bir araya geldiğinde, DOOM: The Dark Ages hem göze hem kulağa hitap eden, oldukça tatmin edici bir deneyim sunuyor.


DOOM: The Dark Ages, seriye yeni başlayanlar için sağlam bir başlangıç noktası sunarken, karakterimiz DOOM Slayer’ın hikayesine yeni bir boyut kazandırıyor. Oyunun oynanışı bütün başarımların açılmasıyla 30 saate yakın bir süreye sahip. Bu oyunun Eternal’ın ulaştığı mükemmelliğin üzerine çıktığını düşünmüyorum ama kesinlikle çok iyi bir oyun olduğunu söyleyebilirim. Gönül rahatlığıyla alın ve oynayın!

Olumlu Yanları
✔️ Oyunun Oynanışı Çok Keyifli
✔️Toplanabilirlerin Haritada Gözükmesi
✔️ Zengin silah çeşitliliği ve özel yetenekler
✔️Görsellik ve müzikler çok İyi
✔️İlgi çekici hikâye

Olumsuz Yanları
❌ Hikayenin potansiyelinin tam olarak değerlendirilmemesi
❌ Önceki oyundaki Quick Swap Glory Kill ve Dash mekaniğinin olmaması mekaniksel anlamda bir geri adım.